Boom and Crash: dryf, spike i jego wpływ na Twoje wskaźniki

W zeszłym tygodniu argumentowałem, że w przypadku Volatility Indices większość menu wskaźników jest bezużyteczna, a Bollinger Bands to jedno narzędzie, które umieściłbym na każdym wykresie. W tym tygodniu odwrócę prawie wszystko, co powiedziałem, ponieważ Boom and Crash Indices to zupełnie inne zwierzę, a to, co je wyróżnia, jest właśnie tym, z czym wskaźniki radzą sobie najgorzej.

Dwa indeksy, jeden projekt

Indeks Boom powoli dryfuje w dół, a następnie, w losowych odstępach czasu, gwałtownie skacze w górę. Crash Index działa odwrotnie: powoli dryfuje w górę, a następnie gwałtownie spada. Nazwijmy ten skok tym, czym jest: gapem. W zeszłym tygodniu powiedziałem, że Derived Indices nigdy nie tworzą gapów, i w przypadku Volatility oraz Step Indices to się sprawdza.

Boom i Crash to zupełnie odwrotny przypadek. Nieciągłość jest tu produktem, a nazwa wskazuje, jak często można się jej spodziewać. Liczba w nazwie to średni odstęp między tickami, w którym dochodzi do zdarzeń. Boom 1000 skacze średnio raz na tysiąc ticków; Boom 300 – z grubsza raz na trzysta. Zwrot „średnio” odgrywa w tym zdaniu bardzo ważną rolę. Zdarzenia są losowe. Nie ma żadnego harmonogramu, a odstęp między dwoma skokami może być bardzo krótki albo bardzo długi.

Umieściłem Boom 1000 i Crash 1000 na jednym wykresie, aby przyjrzeć się im razem – polecam to zrobić przynajmniej raz, ponieważ symetria to cała lekcja.

Na wykresie jednodniowym dryf jest jak tło, a skoki są wertykalnymi stopniami. Na wykresie jednomiesięcznym można policzyć zdarzenia i zauważyć, jak nieregularne są odstępy między nimi. To właśnie w tym momencie rozumienie sformułowania „co 1000 ticków” zmienia się z harmonogramu w prawdopodobieństwo.

Dryf to konstrukcja, nie informacja

To pierwsza rzecz, która zwodzi każdego, kto przychodzi z rynków rzeczywistych.

Boom 1000 spędza większość czasu, spadając. Jeśli nałożysz na niego średnią ruchomą, cena znajduje się poniżej średniej niemal przez cały czas. Moving Average Convergence Divergence (MACD) odczytuje trend spadkowy. Average Directional Index (ADX) mówi, że istnieje trend. Każde narzędzie do śledzenia trendu w menu, z pełnym przekonaniem, informuje Cię, że Boom 1000 jest w trendzie spadkowym.

I faktycznie tak jest. Ale ten trend spadkowy nie jest informacją o niczym. To konstrukcja instrumentu. Indeks dryfuje w dół między skokami, tak aby po uwzględnieniu skoków w górę cały układ się zrównoważył. Dryf jest ceną skoku. Wskaźnik trendu odczytujący „spadek” na Boom jest jak termometr wskazujący „ciepło” w piekarniku: dokładny, ale niemówiący Ci niczego, czego sam nie wprowadziłeś do systemu.

W przypadku Volatility Indices powiedziałem, że narzędzia trendowe mają wartość edukacyjną, bo nie było tam żadnego trendu do znalezienia. W przypadku Boom i Crash mają wartość edukacyjną z odwrotnego powodu: trend istnieje, jest trwały, a jego śledzenie prowadzi bezpośrednio do skoku.

Co skok robi z wskaźnikiem opartym na oknie czasowym

To ta część, która odwraca ubiegłotygodniowe wnioski.

Prawie każdy wskaźnik na wykresie analizuje pewne okno czasowe wstecz. Bollinger Bands wykorzystują 20 ostatnich świec. Average True Range (ATR) wykorzystuje 14. Średnia ruchoma z okresu 50 wykorzystuje 50. Relative Strength Index (RSI) wykorzystuje 14. Na Volatility Index takie okno jest wypełnione zwykłymi, losowymi krokami, a wskaźnik zachowuje się prawidłowo.

Wtedy dochodzi do skoku. Na Boom 1000 to ruch, który przewyższa wszystko wokół, i przez kolejne 20, 14 lub 50 świec, w zależności od wskaźnika, to jedno zdarzenie znajduje się w oknie i dominuje w obliczeniach.

Co zaobserwowałem, wskaźnik po wskaźniku:

• Bollinger Bands, mój ulubiony wskaźnik na Volatility Indices, gwałtownie rozszerzają się w chwili, gdy skok wchodzi w okno 20 świec, i pozostają szerokie, aż zdarzenie z niego wypadnie. Przez tych 20 świec pasma opisują jeden tick z dwudziestu świec wstecz, a nie aktualny rynek. Potem skok wypada z okna, a pasma wracają do normy. Jeśli w tym momencie odczytujesz „ściśnięcie”, odczytujesz artefakt.
• ATR robi to samo w jednej linii: skacze przy skoku i zanika w ciągu kolejnych 14 świec. Ten spadek nie oznacza, że zmienność faktycznie spada. To skok wychodzący z zakresu średniej.
• Średnie ruchome zostają przyciągnięte w kierunku skoku i pozostają przesunięte przez cały okres. Na Boom oznacza to, że średnia znajduje się powyżej ceny przez pewien czas po każdym skoku, co wygląda jak układ do korekty, choć nim nie jest.
• RSI zostaje unieruchomiony. Skok na Boom wysyła RSI w kierunku górnej granicy jego zakresu i utrzymuje go tam przez kilka świec, podczas gdy zdarzenie przechodzi przez okno 14 świec. W tym czasie „wykupienie” oznacza po prostu „niedawno wystąpił skok”, i nic więcej.

Nic z tego nie jest błędem. To właśnie robi średnia z wartością odstającą. Problem polega na tym, że w przypadku Boom i Crash wartość odstająca jest cechą definiującą instrument, pojawiającą się celowo i na zawsze.

Ramy czasowe potajemnie to pogarszają

Jest jeszcze jedna pułapka. Na wykresie jednominutowym spike to spike: ogromna świeca, której nie można przegapić. Na wykresie jednogodzinnym ten sam spike to długi cień na skądinąd zwykłej świecy, a na wykresie dziennym może całkowicie zniknąć w korpusie świecy. Wskaźnik wciąż go widzi, ponieważ wskaźniki wykorzystują szczyty i dołki. Ty już nie.

Oznacza to, że wykres Boom w wyższych ramach czasowych wygląda spokojniej niż faktycznie jest ten instrument, podczas gdy wskaźniki na tym wykresie wciąż są zaburzane przez zdarzenia, których już nie widzisz. Jeśli analizujesz Boom lub Crash na wykresie, radzę pozostać na niskich ramach czasowych, gdzie spike'i są widoczne, i unikać Renko lub jakiegokolwiek typu wykresu filtrującego „szum”, ponieważ w przypadku tych indeksów szum jest samym produktem.

Co pozostaje

Między zdarzeniami Boom i Crash zachowują się jak dryfujący błądzenie losowe, a RSI w okresach między zdarzeniami jest praktycznie jedynym oscylatorem, któremu ufałbym, że oznacza to, co mówi. Bollinger Bands są w porządku, o ile wiesz, kiedy był ostatni spike, i mentalnie odliczasz dwadzieścia świec po nim. Narzędzia wolumenu i sesji nie mają tu nic do zmierzenia, tak jak w zeszłym tygodniu. Narzędzia do wykrywania gapów są interesującym wyjątkiem: nareszcie mają coś do wykrycia, ale „wypełnienie gapu” na Boom to nie jest wypełnienie. Po spike'u indeks wraca do dryfowania w dół w swoim zwykłym tempie, więc gap zamyka się powoli i z konstrukcji, nie dlatego, że rynek zmienił zdanie. Narzędzia trendu opisują sam projekt instrumentu.

Szczera podsumowanie jest więc niekomfortowe. Na Volatility Indices większość wskaźników jest bezużyteczna, a kilka jest doskonałych. Na Boom i Crash te, które były doskonałe, stają się aktywnie mylące na cały okres po każdym zdarzeniu, a zdarzenia są istotą tego instrumentu.

Jeśli to brzmi jak argument przeciwko analizowaniu Boom i Crash na wykresach w ogóle, to nie jest to prawdą. To argument za analizowaniem ich z myślą o spike'u: wiedząc, kiedy był ostatni, wiedząc, który z Twoich wskaźników wciąż go „przetrawia”, i odczytując wszystko inne w tym świetle. Instrument sam podaje swoje zasady w nazwie. Większość wskaźników nie słuchała.

This content is not intended for EU residents. The performance figures quoted refer to the past, and past performance is not a guarantee of future performance or a reliable guide to future performance.